Soğuk Şiir

Pencereden baktım dışarıya

Karın kalınlığı diz boyu

Sıkı sıkı giyindim ve botlarımı aradım

16 yaşımın kış günü beni sıkıyordu

Karın hep yağması da

Dışarıda ağaçlar bıkmış gibi,

Bana baktılar yorgun gibi

Bahçeye iyice baktım, döndüm

Bir de evime baktım

Her adımımda üşüdüm, titredim

Bir üşüyen ben değildim

Bir umutlu olan da

Arıyordum hep, deli gibi

Ne aradığımı bilmeden

Kim bilir bir ışık, bir mavilik

Bir gülümseme ve bir sıcaklık

Beynim düşünmekten donmuş

Belki bir dost, hem ben konuşayım

Hep o dinlesin, dertleşelim…

Aşktan konuşalım, ütopyalarımızı

Birbirimize anlatalım

Dalga geçelim hayatlarımızla

Sonra yine hayal kuralım

Diyelim ki bahar gelecek

Hadi yaz gelsin diyelim

Sabaha kadar konuşalım

Seher vakti yine birer çay içelim

Yine aşktan konuşalım

Sonra yine ayrılsın yollarımız

Sen tek başına

Ben tek başıma…