23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramý’na sayýlý günler kaldý. Ülkemin her yerinde sýnýflar süslendi, okullar þenlendi. Çocuklar kadar biz öðretmenler de heyecanlýyýz.

Üç ay önce baþlayan çalýþmalarýmýz her gün aralýksýz devam etti. Amacýmýz çocuklarýn bu bayramda da güzel bir gösteri sunmalarýna yardýmcý olmak. Bu öyle zor ki. Bu heyecaný her yýl yaþamak daha da zor…

Özellikle okul öncesi öðrencilerinin küçücük yaþlarýnda böyle bir sorumluluk alabilmeleri 14 yýllýk öðretmenliðime raðmen bana hâlâ akýl almaz geliyor. Sosyalleþme, toplum önünde dikkati daðýlmadan öðrendiklerini sergileyebilmeleri gerçekten büyük baþarý deðil mi? Onlara ne kadar baþarýlý olduklarýný fark ettirmek gerekiyor. Ben bunu sýk sýk dile getirmekten gocunmuyorum çünkü çocuklar övgü ve teþfikle baþarýlarýný artýrýyorlar.

Velilerimiz de en az bizler kadar heyecanla o günü bekliyorlar. Hepsi o gün için çocuklarýný hazýrlýyor; psikolojik ve giyim açýsýndan. Belki siz de bir velisiniz, benim gibi. Eminim siz de çocuðunuzla ayný heyecaný yaþýyorsunuz.

23 Nisan da izlediðiniz bir gösteri bir kaç aþamadan geçiyor; siz de biliyorsunuz. Öðretmen önce daha önce oynatýlmamýþ- ya da az oynatýlmýþ- ya da çok klasikleþmiþ bir gösteriyi seçiyor ve bu gösteride yer alacak çocuklarý belirliyor; Muhtemelen hepsini.

Ardýndan müzik seçimi, kostüm seçimi ayrýntýlarýna giriyorsunuz.

Ben kendi açýmdan söyleyeyim terziden geçen yýl randevu aldým çünkü o kadar yoðun oluyorlar ki istediðiniz modeli dikmeyi kabul ettirene aþk olsun.

Öncelikle seçtiðiniz oyunu/etkinliði, velilere beðendirmek zorundasýnýz. Ben altý yaþ grubu öðrencilerim için sadece bale gösterisi sunmak istemiþtim fakat velilerim “Ýkinci bir gösteri daha olsun” diyerek bana güvendiklerini gösterdiler.

Ýkinci etkinlik için de kýyafet gerekiyor. Bu veliye de ikinci bir yük. O yüzden ikinci etkinliði zorunlu tutmayý doðru bulmadým. Bütün sýnýfýn ikinci etkinliðe katýlacaðýný tahmin edemezdim tabi. Baleye katýlacak kýz öðrenci sayýmýz 16’yý geçemedi. Malum bale kýyafeti biraz masraflý oluyor.

Çocuklar ölçülerini verirken bile heyecanlandýlar. Çalýþmalar her gün 20 dakika sürdü. En baþlarda sadece bir lastik öðrencimiz bacaklarýný sýfýr açýp yere otururken ikinci ayýn sonunda bu sayý on, üçüncü ayýn sonunda on iki oldu. Çalýþýnca her þeyin baþarýlacaðýný da disiplinli çalýþmayý da öðrendiler.

Geçen hafta elbiseleri hazýr bir vaziyette sýnýfa geldiðinde kýyafetlerini denediler ve onlarý o halde görmek beni çok mutlu etti. Kimileri “Bu minikler bu kýyafetlerle sahnede dursalar bile yeter!” dediyse de ben emeklerim boþa gitsin istemem elbette. Veliler de paralarýnýn. Çünkü çocuðunu mahrum etmemek için hassas davranan velilerimiz beni çok duygulandýrdý. Bunun yanýnda “Beþ dakikalýk gösteri için bu parayý” veremem diyerek kýzýný günlerce aðlatanlarý da belirtmek isterim. O beþ dakika onun ömrü boyunca unutamayacaðý bir an olacak biliyorum. Durumu olmayan öðrenciler toplu alýþveriþ nedeniyle maðazalarýn desteði ile giydiriliyor. Bu da o çocuk için ikinci bir sevinç kaynaðý oluyor. Hayal bile edemeyeceði bir elbiseyi giyebilmek bir çocuk için ne demektir bilir misiniz?

Þimdilerde bazýlarý “kýzýmýn hayatý bale oldu” dese de ben sahnedeki performansýný merak ediyorum. Yýlda bir kere olan çocuk bayramýmýz güzel geçsin istiyorum. Allah kimsenin emeðini boþa çýkarmasýn.

Bir gösteri o kadar çok emek istiyor ki bunu eðitim- öðretim içerisinde hazýrlamak daha da yorucu oluyor. “Bu da bir eðitim” diye düþünerek hareket ediyoruz. Sonuçta sýraya girmeyi, ayný anda ayný hareketi yapabilme becerisini kazandýrmaya çalýþtýk. Üstelik bale gerçekten zor bir iþ…

Salonumuz hazýr; çocuklarýmýzýn bayramda ýslanmasýný, üþümesini göz önüne alamadýk. Provalar bugün... Seyrederken tadýný çýkarýn ki mutluluðu birlikte yaþayalým. Okulumuzun tüm sýnýflarý pazartesi sabahý ayný salonda aylarýn birikmiþ heyecaný ile toplanacaðýz. Allah yüzümüzü kara çýkarmasýn.

Bütün çocuklarýn 23 Nisan Ulusal Egemenlik Bayramýnýzý kutluyor, gül yanaklarýndan öpüyorum. Yaþasýn 23 Nisan.