Lahit

Örtüsünü çektiğinde gün üzerine;

En absürt halidir

Modern dizelerin

Alaturka vuruşu dimağıma

Rapunzel masalından saçlarım

Pamuk prensesin elbisesinden fistanım

Kırkyamalı

Medine fukaralarına uzanırım

Kir pas çapak içinde farlarım.

Karın tokluğuna taşıdığım hayatın

Bir soluk ötesi

Kapalı celse davalar

Öyle bir gürültü çıkartır ki

Yastık altında

Biriktirdiğim laflar

Korkarım…

Kemiksiz dilimin

Kemirgen iniltilerinde

Ömür biçemediğim cümleler biriktirdim

Neşter kesiği manasız terapilerde

Serkeş nidalar yükselir sessiz

Vurur duvarlarıma

Çürütür

Gözlerimin ufkuna sis perdesi inmiş

Son kıtası şiirlerimin.

Artçıları artan sarsıntılarında

Göçük altındaki kim?

Bihaber sevdiğim canlar

İçime dolup

Sel olan

Boğan yağmurlardan

Hep aynı ritimler

Aynı replikler düşer dönencesine hayatın

Adressiz bir lahitte gizlenmiş

İnziva hallerde şimdi,

Ehliyetsiz ellerde kadavra edilmiş canım…

Canan Korkmaz