Yıldızların Alkışa Durduğu Secde Mevsimi

Ruhunun ezberinde efsaneydi ismin

Kapattın gözlerini…

Gölgesi dağlara düştü heybetinin

Avuçlarında nasırlı bir öfkeyi biriktirdikçe

Zaman üstü duygularınla umut serptin bulutlara

Bulutlar ağladı ağladığında

Sen yine yağmura tutuldum sandın…

Zulanda hasreti ağlatırdı özlemlerin

Sesi duyuldukça bütün hislerinin

Ruh uçurtmalarını uçururdu öptüğü rüzgârın

En keskin melodiyi hayıflanırdı kanayan parmaklar

Notalarına dermansız dokunurdu nefesin

Kıvılcım olup dağılan sevdaya dair

Sökülmüş kazakları dikecekti üşenmeden

Soyundu  işsiz  kalmış yarım yüreklere

Ömrü fakirliğe ilham oldu

Ölü şiirleri derledi heybesinden

Beklemekteyken âlem…

Hayalleri vardı

Toprağın vücudunda dev olup sabahladığı

Kalplerin beşiğinde sefir

Ninnilerin mırıltılarında salkım salkım is olup düşecekti gecelere

Cennet ışıkları sırnaşırken gözlerinin beyazına

Düşleri  asardı ağır aksak bacaklarından

Nesir dudaklarından öperdi sonsuzluğu

Ruhunun eksikliğini tamamlardı aşkla

Her bakışında başka bir nesil uyurdu sessizce

Kendi akıl diliyle duyardı

Emsalinin olmadığı bir günde evreni

Sözlüğüne esir düşmüş cümleler devşirirdi bıkmadan

Mavi mürekkepler fırlarken kaleminden

Tutkularında kımıldayan özgür düşleri selamlardı

Gölgesinin renklerinde

Ve

Dökülürdü nefesine ayna denilen hayal

Aşka dair yazdığı muhteşem mısralardan…

Yıldızların alkışa durduğu secde mevsiminde *

Korkularını rüzgâra bıraktı masumca

Sımsıkı sarıldı kara toprağa

Işığı bağrına saplanılan gökyüzünü seyretti aynalardan

Bir korkunun içinde yaşamaktansa

Sonu olmayan sonsuzluğu sevdi

Yalnızlığa hüküm veren bütün sahnelerden…

adem efiloğlu / ahir-i fırtına