K Adın Aşka Dokundu

Masanın üzerinde unuttuğun o saat

Hala teninin sıcaklığını ve emdiği teri saklıyordu

Olurda başka bir kadın, zamandan daha çok

Olur da başka biri, elinden başka yerlerine dokunursa şayet

Sebebim olurdu, sensizliğime…

Ve polis hiçbir suçu üzerimizde bulamaz, o zaman

Sana başka kadın dokundu

Ben gözyaşlarımla, yağmur yağdırdım vücuduma

\B’aşk’a kadın kondu/

Askılıktaki atkın geceleri ayazı yok ediyordu, sıcaklığı tadıyordum

Nakış işlerdim her bir dokunuşun merkezine, gözlerimle

İnce eleyip, sık dokuyordum…

Sen gibiydi yaşadığım hisler… Evet, (s)ten gibiydi.

Sakin, yavaş, sukutlu dokunuşların haddi hesabı yoktu

Atkıda yakaladım bakışını. Ve sen, beni bakışınla yuttuğun vakit

Hırçınlaştı tüm duygular, sükut bozuldu

Ayrılığın tadı vardı, beyaz teninde

Bir aşk biz/sizdi.

Aşk sizdi.

B’aşk’a kadın kondu.

\Adın bu aşk’a dokundu/

Aklım almıyordu bir aşkın biz/siz olabileceğini

Hangi, aşk adında bir yürek kaldırsam

Altından biz çıkıyorduk çünkü

Dahasında kendimizi bile yazarken ayrılıyorduk bir şekilde

Ya iki harf önce, ya iki harf sonra b’iz oluyorduk

Sonra düşünceler beynimde kıpırdarken

Boş bir çizgi çekiyorum, masanın üzerindeki saate

Bir bant yapıştırıyorum belki

Yahut çöpe atıyorum saati

Zati ayrılığın vaktini hapseden saatin masada olması ne kadar mümkün ki?

\Ve aşk, kadına dokundu!/

O saatin sıcaklığında terin yoktu artık

Ve o saatin içindeki zamanda da yoksun

Sen(siz)lik yetmezmiş gibi

Zamansızım birde…

Aydınlığın ve karanlığın adının konulduğu yaşayışta

Derken sukut eyliyor sözcüklerim

Birbirinden ayrılıyor kelimelerim. Azalıyor…

İçinde sen olmayan zamanın, hoş görünmesi beklenemez

Bu yüzden senden önce ben gidiyorum.

Geçmişi boşver.

BOŞÇAKAL!

Sana başka kadın dokundu.

B’Aşk’a kadın kondu.

Ve aşk, kadına dokundu!

Gökçe Üstündağ