Kalem

 Zaman zikzaklarında ezgi dökülür zambaklardan;

 Aş olur zeytin tanesi soframıza akşamları.

 Gönül ilâcı ümidden, lezzet peteği ufuktan,

 İner gözpınarlarımıza renk renk billûr suları!

 Zelzele titreşimleri olabildiğince uzar:

 Nefret, acı ve kin, zâlim, rezil,  zulmetli ve çirkin!

 Ve boğulur elbet aydınlık göğünde karanlıklar,

 En ücra köşelerinden kovulur hep, beynimizin!

 Yepyeni cevherleri bayrak bayrak duygulu güzel;

 Şiir şiir döker kalem; bütün kâğıtlar tarlası!

 Gökkuşağında rengârenk bulutlardan iner tel tel;

 Kalem, kalb ve beyin ve kâinat sevgi donanması!

 Yazar, sırların sırrını sıra sıra her kelime;

 Çizer, hakikî bir dünya tıpatıp oldumolası!

 Kırbaç kırbaç şakrar da ter döktürür yine zalime;

 Ve sevgiyi demet demet sunar gönle, varolası!

M.Hâlistin KUKUL