Ağla Yüreğim Ağla

 Ağla yüreğim, ağla

 Dünya sevdâlarına!

 Şu geçen yıllarına

 Ağla yüreğim, ağla!

 Bir yıldız kaydı-göçtü.

 İlm-irfan yaydı-göçtü.

 Bir dolunaydı-göçtü;

 Ağla yüreğim, ağla!

 Çıkageldi Harput'tan;

 Sesi, Dede Korkut'tan.

 Duyuldu haber yurttan;

 Ağla yüreğim, ağla!

 Dağlandı, dağ dağ gönül!

 Tutuştu çerağ, gönül.

 Ördü aşktan ağ,  gönül;

 Ağla yüreğim, ağla!

 Soldu bir yaprak daha;

 Kabardı toprak daha.

 Yanıp çarparak daha,

 Ağla yüreğim, ağla!

 Alp idi, eren idi;

 Renk renk gül deren idi.

 Kol-kanat geren idi;

 Ağla yüreğim, ağla!

 Sular ummâna gider;

 Âşık, cânana gider.

 Kul, yaradan'a gider;

 Ağla yüreğim, ağla!

 Süz ey bulut, süz bizi!

 Isıtır mı güz  bizi?

 Bıraktı öksüz bizi;

 Ağla yüreğim, ağla!

 Kar yağar da baharda,

 Paklık olur civarda.

 El aç, Rabb'e yalvar da,

 Ağla yüreğim, ağla!

 Yoktur sevginin yeri;

 Gizler toprak cevheri.

 Dünyadan gidenleri,

 Ağla yüreğim, ağla!"

 " Gün Işığı" hep ışır.

 Sularsa çağıldaşır.

 Bu yol nice yük taşır;

 Ağla yüreğim, ağla!

 Heler ardından bir bak:

 Bu tabut değil, kundak!

 Ağla, yeşersin toprak;

 Ağla yüreğim, ağla!

 Güven, bu söz erine;

 Dön günün seherine.

 Böyle güzel birine,

M.Hâlistin KUKUL