İnsanlık Ölmüş Ki

İnsanlık ölüyor..

Gökyüzü utanıyor maviliğinden

Karanlıklar sönüyor,

Siliyor siyahlığını.

İnsan çıkarları doğuyor

Ölüm bile kaçıyor insanlardan

Yokluk yok oluyor

Daha hızlı dönüyor dünya

Ama zaman geçmiyor...

Çocuklar susuyor

Oyuncaklar yok

Kalpler kirli

Tırnakların içi insan kiri dolu

Acılar yontmuş ayakları

Semaya yükselmiyor eller

Kirli..

Başka..

Ve bizim değil..

İnsanlık ölüyor

Utanıyor ay

Saklanıyor.

Azalıyor yıldızlar  

Vazgeçiyor güneş doğmaktan

İnsanlar ölüyor...

Dağlar büyüyor büyüyor

Topraklar taş oluyor

İnsanlık ölüyor

Kalpler taş kesiyor

İçimiz buz kesiyor

Ama yanıyoruz..

Dünya yanıyor...

Her ölen insanlıkla dünya kül oluyor

Kül taneleri savruluyor rüzgarda

Canlar yanıyor

Korkular artıyor

Fakirlik kayboluyor

Para baş tacımız oluyor

Dertler adımız...

Sigaralar sönmüyor

Gemiler gitmiyor

Yakamozlar mehtaba sığınıyor

Denizler can alıyor

Şehir şehir kayboluyor insanlık

Nereye sakladık bulamıyoruz

Bir haller oluyor

Gün tersten yaşanıyor

Geceler gündüz oluyor

Saatler hep geriye akıyor

Yelkovan korkuyor ilerlemekten 

Korkuyor kaybedecek diye akrebi

Çıplaklık bilemiyor medeniyeti

Medeniyet körleşmiş

Kaybolmuş kutup yıldızı

İnsanlık ölüyor.. 

Çocuklar susuyor 

Utanıyor ay

Azalıyor yıldızlar 

Kül taneleri savruluyor rüzgarda

Bir haller oluyor

İnsanlık ölüyor.

Gökçe ÜSTÜNDAĞ

27 Temmuz 2012