Kıymık

Öte semtteki inşaata gitmek için

Biraz gecikerek geldim durağa

Durakta bir ceylan durakta ay parçası

Güneş bölünmüş düşmüş yere

Bir yanı zindan karası bir yanı nur

Çekildim kenara sessiz utangaç

Gözlerim karşıya kalbim ona yamaç

Derken birden düşmesin mi çantası yere

Elini uzattı sonra bir çığlık

Kaldırdı başparmağında kıymık

Bana baktı, sonra gülümsedi

Çıkarabilir misin dedi.

Saçlarımı yoldu birden heyecan

Elini elime uzattığı an

Kıymığı parmağından çekerken

Saplandı gönlüme bir diken

Anlatsam bir şehir kızının ellerini

Hangi tuğla hangi harç inanır bana

Düşünürken tramvay geldi durağa

Kayboldu aklımın ormanında ceylan

O gün inşaatta bir şehir kızı

Usta o çırak o tuğla o çivi o

Akşam bekar odamın sahibi o

İsli çaydanlıkta onu demledim

O pişti kulpsuz tencerede

Ertesi gün ovdum bir kalıp sabunla

Nasıra tutsak ellerlimi

Tıraş oldum boyadım iskarpinlerimi

Bir yanım hülyada vardım durağa

Yine gösterecekmiş gibi bir kıymık bana

Lakin yoktu durakta ceylan

Güzel bir düşten nasıl uyanırsa insan

İçimde savaş meydanı uyanıverdim

Bilsem geleceğini yıllarca beklerdim

Gün geçti hafta geçti ay geçti

İçimden binlerce tramvay geçti

Aradım her sabah sahipsiz bir çığlık

Bir yüz bir parmak bir kıymık

Bekledim, usanmadan bekledim

Gelecek elbet-dedim

Soracaksınız şimdi geldi mi diye

Ben beklerken acısıyla

O geldi kocasıyla