Vurulur Çakıl Taşları Şakağından

Tenha sokaklarda vuslat çığlığıydı

Kelebeklerin başının döndüğü son fasılda

İdamına hazırlanan kına gecesiyle

Merceğiyle kucaklaşan göz pınarları

Şaşırtır yalnızlığımın satırlara vuran gamsızlığını

Zamanı öteledim bütün günler sana biat etsin

Unutmaya maya tutan gençliğime ağladığımı düşünme

Çiçekleri sevmeye meyilli gülüşünü

Begonyalar açan gamzelerini

Sıcak sabahlara ısmarladım

Oyuncaklarımı çaldı oyun arkadaşlarım

Senin için saklayabildim uçurtmayı

Geleceğini bile bile

İstiyorum zamanın arta kalanını

Kaldırımlara takılırken gözlerim

Yüreğime gömdüğüm günde bekliyor

Tedirgin dudaklarım

Bir huzur ısmarlasan uzun soluklu

Ölse içimdeki karabasan rüyaları

Az evvel geceyi katledip düşüncelerimle

Pimi çekilmiş gökyüzü ağlardı üzerime

Ben ki aşkından ıslanmayı beceremeyen zavallı

Karışır geçmişe sürünen benliğine

Bir bahardaydın, üç bin yıl önce

Ruhuma nirengisi takılmış pranga olan yokluğunla

Cümleye inen isyan nağmelerine esarettim

Söylesene kim bilirdi en çok yüreğini

Zehir kuşanıp dururdu kehkeşan bakışların

Yine de en çok dokunduğum yer kirpiğindi

Tutarsan soluğu kesilir yıldızların

Ve hapsolur bütün karanlıklar yalnızlığına

Dudaklarında kekremsi bir avaz

Vurulur çakıl taşları şakağından…

adem efiloğlu / ahir-i fırtına