İkra-miye-m

( Adımı eş düşMÜş adına
Tanrı kıymış nikâhımızı şahit olmaz beşer)

Kirpiğinin defne kökünde filizlendi
Bahar kokusuna değen nefesin

Denizin eteği köpürdü yıldızlarda
Gözlerimde bir tutam gün/eş
Yıldırım düştü yüreğime
Sen çarpması


Ellerin badem çiçekleri açar saçlarımda
Taranmamış anıların gizli bahçesinde
Tuğlası dökülmüş
Ahşap basamağı sökülür dünlerin
Siyahı kundaklayıp
Maviye boyadın sararmış gençliğimi


Paçalı güvercinlere yem atar hasretin
Bilirsin
Dilim pek ikrar edemez duygularımı
Yaşarım seni kendi bedenimde sustuğum sensiz saatlerimde

Sen sevgili!
Uzun vadeli aşkın finansmanı

Gözlerinin cennetinde sürmelendiğim adam
Karşılıksız çek verdim "sen" karışığı ömrümü

Yalnızlık sokağımın engin çatısı
Özlem yazılı sensizlik tavanımda



Ölümün ezanı okunsa da kulağımıza
Bizim aşk'ımız
An'lık değil !
Beşikten mezara...

Cennet kundağına sarılmış bedenimiz
-Kader çekilişinde-
Büyük ikramiye(m) biletimiz



Ümmü AŞCI
(ÜMA)