Senben

Benim diyarımda da yaprak döküyor ağaç

Bütün yolların durup yol verdiği yol sende

Benim yollarım ise yükselir dağa yamaç

Sen kırlardan yükselen rayihalarla şensin

Mat çehresinde çölün çizgi çizgi iz benim

Sensin billur akan su en yumuşak ses sensin

Fırtınanın boğduğu ufuksuz deniz benim

Sen her kervanın durup dinlendiği mihraksın

Benim susuz yolcunun gördüğü tüm seraplar

Uzatsam ellerimi Kafdağı'ndan uzaksın

Ben senin davetine yakınım nefes kadar

Vakit senin cebinde devran senle beraber

Nerde donmuşsa zaman mutlak orda ben varım

Sana huzur yakışır bana diz boyu keder

Senin hoyratlığında büyür benim efkarım

Ne varsa şu toprakta alıp bütün cevheri

Sen giderken kedersiz ben hicrana sarıldım

Ve seni diyarımda gördüğüm günden beri

Öz canımı acıttım yüreğime darıldım