Yanıyorum

Günahlarımı kuruttum zaman ipinde
Rötarlı trenler geçiyor önümden
Binemiyorum

Mavi alabildiğine serilmiş dünyaya
Yeşil bir o kadar sebil
Ben kara bulutlardayım hala
İnemiyorum

Her şey bir noktada başlıyor aslında
Aslında ölüm bitmek değildir
Bir kelimeyle can buluyor hayat
Göremiyorum

Açsam kırk kilitli kapıyı
Arkasında bir saray var gözlerimin
Giremiyorum

Kah bir çağlayanın esintisine
Kah apartmanların kanatlarına
Kanıyorum

Kanıyorum en sağlam yerimden
En cesur yanımdan korkuyorum
Düşüyorum gövdesine alevin
Yanıyorum