Kadavra

Masaya uzanmış duruyordu

Hoca neşteri vurdu

Deşildi birden garipliği

Üç oğlan bir kız çıktı

Kaleme alınmayan hayatından

Bu evi, dedi görenler kalbi

Harabenin kuytusunda bir şilte

Yıldızların görmediği yere serilmiş

Kirli, kokmuş ve yalnız…

Biraz korkar gibi oldu talebe kız.

Hoca ciğere geldi açıp teni;

Birkaç parça et ve ucuz oksijenden

Müteşekkil ciğer ,

Atıl bir merhamet çekti içine ilk kez.

Ve gözler!

Bütün maddenin varlığından kaçtığı gözler,

Korkak korkak baktı hocanın ellerine

Düşlerini bıraktığı amele pazarında

Yağız bir umutken ölüvermişti

Çok oldu görmeyeli

Bir eli

Anlatılırken kimsesizliğin anatomisi

Doğruldu kuytusunda

Köyünün saman kokulu dağlarına baktı

Ana, baba ve ölüm,

En sadık üç şey, bilinen,

Oradaydı sustu.

Eklemlerinde gecenin ağrısı

Teninde açlık rengi

Sonsuz bir sadakatle uyandı

Bir oğlanın bakışlarında

İnsandı

Bütün insanlar çekilince kenara

İlk kez ağladı kadavra