Akis Söylencesi

/İstanbul’dan kış dolu bir yürek getirdim

Yarasıyla beraber layık olmaya /

Kırmızı boya ile örttü ürkekliği

Dokunmayı gösterme iddiasında

İnce beyaz şeritlerde kadın

Her dize bir eldi artık

İşte göz kapaklarında

Hayaldeki boşlukları dolduran sesti

Suyun sonlu çığlığında bir güzellik sardı

Dingindi canın ritmi

Saydam renkte dünya

Dünya dediğin eril bir gezegen

Yağmur, toprakla münasebetinden gökyüzünün

Gizleyemediğinden gayri meşruluğu

Koparılan hep çiçekler

Açılıp saçıldıktan sonra hoyratlığa

Ben de bir kalem yakıverdim

Bataklığın kenarından

Ele güne, gizlisine saklısına nispet.

Gözündeki tanımlayamadığın sis

Nasıl saklayayım bu edepsizliği

Aşkı sömürdüm ben

Aklım Tanrı idi

Sanatıma klişeden tozlar bezedim

Katlediliyordu vicdanla beyinler

Parçalarca yansıdı eskiler

Sızıyı kanla döktüm masaya

Kilitledim tüm ıslahatlara cismi

Şimdi muhafaza etmek vakti anı

 / Mekân beden

Anadolu yakası hadsiz duvar ardı/