İçimde Kaybolur Umutlar

 İÇİMDE KAYBOLUR UMUTLAR...

-Gün batımında her akşam güneşle denizin

Buluştuğu çizgidir ruhumda sükûn-

-Yağmuru sevmeyenleri anlamıyorum-

Kendimizle dövüşsek de ayna karşısında

Kavgalı yanımızı gizleyip sabahlara

Dışarı çıkarken dudaklarımızı hafiften

Açarak göstersek dişlerimizi

Adım atışlarımız bizi ele verir

Mutsuzuz...

-Gün buğusunda yumuşamış tuzlu suda yüzen

Balıkların yüzgeçleri yorgunluk bilmez diyenler

Çok yanılır-

Kıyıya eteklerini uzatmış rehavet içinde bir dağ

Başı öne eğilmiş gibi gölgesi denizde

Zirvesi bulutlara yaslanmış

Derin bir uykuda

Sansak da vadilerin ağızlarından sular

Dökülürken ele verir bizleri...

Ayaklarını çırpar şırıl şırıl sesler çıkarır

Akarken küçük dere taşlar arasında

İçinde küçük balıklar oynaşır

Ve zaman akar tatlı su olup yamaçtan aşağı

Kayalar sessiz, zambaklar özlem duyar aya

İz kalır arkada kıvrılarak

Yıldızların kümelenmesini beklerken sabah

Dağılanlardan pay almak üzere

Suya kanat vurup yükselirken kuşlar

-ki gagalarında hayat var-

Ve pike yapan martılar gelir gözlerimin önüne

Gün içinde geçip giden şeyler bolca

Dolar aklıma dönüşür bir girdaba

Nedendir, bilmem aniden

Ayaklanırım dağın uykusu kaçar

Çıkardığım sesten ürker balıklar

İçimde

Kaybolur

Umutlar…

(15.10.2012 / Elazığ)

Güneri Yıldız