Saçaklar Olmasaydı Ne Yapardı Kuşlar

Sabah "yeniden başlıyor" dedirtiyor. Seni yeniden sevdiğimi hatırlayacağım mesela. Özleyeceğim, üzüleceğim ve kıvrılmışken koltuğa… Uzakta bir gemi görüp içerleyeceğim. Biraz senin uzak oluşuna biraz kendimden uzak kalışıma. Çay ısıtmıyor içimi , üstelik patlamak üzereyken bahar yakında.

Yorgunum sevgilim, ne yoruyor beni ben de bilmiyorum. Belki artık sadece yaşamak yoruyor . Kendim için nefes alamamak. Her gün her şeyin biraz daha zorlaşması. Ve ben kendi kendime tutunduğum dalları budarken bir yandan da köklerine su döker buluyorum kendimi. Garip mi sevgilim bu çelişki, yoksa ölmek mi üzereyim?

Kuşlara bu kadar yakınken evim, uçmak ne güzel diyorum.  Her şeye,yerçekimine ve dünyaya kafa tutar gibi kanat çırpışlarına gıpta ediyorum. Ama onlar da yoruluyorlar. Saçaklar olmasaydı ne yapardı kuşlar ? Demek ki hepimizin soluklanacağı bir yürek var olmalı.

Gitmek ve gelmek anlamını kaybediyor artık aramızda. Uzun süren bir gelgitin müdavimiyiz. Ve ne garip ki bunca uçarı iki ruhun durup durup birbirine dokunması. Ah dokunmak. Bu aralar kelimelere dokunmaya korkuyorum. Yere konan kuşları kaçırmaya korkar gibi uzak duruyorum. Benim yüzümden uçup giderlerse dayanamam diyorum. Sonra bir çocuk koşarak dalıyor aralarına. Havalanıyorlar hep birden. Gözlerimi kapatıyorum. Sonra dönüyorlar geriye. Umut oluyor bu bana. Geriye dönmek varmış hayatta diyorum. Yine de hiç kıpırdamıyorum yerimden. Avucumda kalem bekliyorum.

Sanki bir gün ansızın… bağıracaksın bana.

"Kır artık kalbimi ve kurtar beni bu halden diyeceksin. Beni severek öldürme artık! "

Kaybolarak gidemiyoruz diyeceksin. 'Karanlık' içine kapanır da uyuyamazsam diye hayıflanırken diyeceksin tüm bunları.  

"En büyük korkumuz aydınlıkta kalan  yalnızlık "

09.03.2013 Tekirdağ.