Buzdağı Ve Sevgili

Umutlarım vardı; kimler aldı bilinmez,

buzdağımda kanatlanan turnalarım dondu.

Kasvet tutmuş bulutlar güneşimi örterken

aramayan, sormayan sevgilinin bu kader;

hasretin gözyaşı, hüznümle büyüyen keder…

buzdağımı eritmeyen sahte ışık, ay var.

Neredesin ey sevgili, neredesin sen söyle;

Kaç mevsim bekledim zamanın hazan donu…

Aklım mat, dilim lâl; kardelenim açmıyor.

Kırk yılın sonunda özlemim sana yar,

bedevinin çölleri bu sevdaya artık dar.