Aşkın Yittiği Bir Ömür

Yine firardayım oysaki söz vermiştim kaybolmayacağıma dair hem de esefle kınarken kendimi bilemedim kendime kandığımı önce dar açılı bir şapka edindim başıma asla takmayacağım sonra tek heceye sığındığım aşkı da asla anmayacağım diye ve bilemedim metruk hecelerde yaşadığımı tabii ki adına yaşamak denirse.

Den denli bir iklim, alın size

Fotokopi aşkların yaşandığı adeta bir kilim

Üzerinde uyuya kaldığımı yadsıyamayacağım

Öncelerimi toplayıp çıkarıyorum yaşadığım hayattan

Faizini kediler yiyor

Tamah etmediğim kadar

İnsan isyanlarında harcandığıma kefilim, hafız

Edimlerimdeki asalet ve tevazu

Etmediğim kaldı mı sahiden de kendime

Ve işte ince uçlu bir kalem çekiyorum gözlerimin mimiklerine

Belki de botoks yaptırmanın vakti gelmiştir

Kendime gülmekle eşdeğer üstelik

Ben hep de iğneden korktuğum kadar

Kaç bin yaşıma tekabül ediyorsa artık

Yazmakla mütevellit

Kaç bin şiirse altına imzamı attığım defalarca o akit

Yazmadığımda hüsrana uğradığım

Gönül mü?

Geçiniz, hafız?

Gönlümü aktar mı aldı hem?

Kaç gramsa ruhumun aldatılmışlığı

Ve esefle söylenirken kendime

Araf’ta kaykılmış bir yıldız misali

Kuyruğuma abandığım katıksız da hezimete uğradığım

Firari kimliğimin var mıdır, söyleyin bir ederi?

Kaybolmakla ilintili benim meselem

Bir de kaybettiklerim

Kandığımı ise geçiniz

Kayıpların resmini çiziyorum kalemimle

Kaç oktav ise artık duyulmazlığın sesi

Kaç baytsa sözcüklerin kapsadığı hacmi

Kim anlatabilir ki bana yaşamın kifayetsizliğini

Yaşamakla eş değer ruhumu

Boykot ettiğim bakınız, geçiverdi işte bir yaz gecesi

Yazgıma müdahale edemediğim

Bir de kadınlar ve adamlar

Uçkur denen şeyle de yok iken ilintim

İçine düşülesi o uçurum

Sahi, duyuldu mu iniltim?

Ölüme ramak kala

Hafızamda silmekle mükellef

Bense kendine halinde bir müvekkil

Avukatıma sunduğum yüzlerce dilekçe

Cevabı elbet hâkimde gizli

Hâkim olabildiğim kadar nefsime

Açlığımı bastırdığım bir avuç imge

Şiire meylettiğim

Oysaki firari bir gezegenim ben

Ne uydusuna ne uykusuna haiz

Kemiren bir iç ses ki sefil yüreğimi

Aşka namzet bir isyanı

Dillendirmek adına

Aşka olan uzaklığıma kani

Bir eşraftır ki hem benimki

Ne selamım döner

Ne kelamım söner

Afaki bir çırpınışa dair

Ölümün iç burkan sesi

Alabildiğine ve olabildiğince uzak olsam bile

Anılmadığım kadar da gönüllerde

Aşkın yittiği bir ömür ki

Adına yaşamak denirse…