Yazmak

Bağdaşık ruhlara hep şaşırmışımdır nasıl olur da iki ruh eşleşir, diye sanırım adına anlaşmalı evlilik ve de anlaşmalı boşanma diyorlar.

Ben avukat değilim ama bir müvekkil olduğum doğrudur belki de kendimden boşanmayı becermeme yardımcı olacaktır avukatım en çok da varlığımın ve hiçliğimin birbirine girdiği.

Göğsümde kıvanç taşıyorum çünkü ruhuma zimmetlidir kalemim ne başkasının tekelinde ne de başkasının ruhunda ve tünesem de ben farklı farklı yüreklere hep kapı dışarı edildim o yüreklerden sonra demezler mi bana:

Sen yürek mi yedin?

Racon kesiyorlar akılları sıra renk de vermiyor hadsizler.

Rengim dönerken pembeye ve kırmızıya nasıl da bodoslama dalıyorum duygulara ardından şiirler yazıyorum aslında ben tüm yazdıklarımı sanki bir bir yaşıyorum belki de bu yüzdendir hissettikleri insanların bu denli derinlerde yüzerken ben nasıl olur da boğulmaz insan, dercesine kalemimdir benim can simidim kalemimdir aldığım nefes kalemimdir içimde yaşattığım ve içinde yaşadığım.

Yalnızlık ise babadan miras.

Gitti.

Sonra başkaları da gitti en son annem de çekip gittikten sonra bir ben gidemedim çekip de elimi ayağımı evrenden.

İster miydim peki?

Bazen evet, bazen hayır çünkü yapacağım çok şey var belki de zamanın yetmeyeceği.

Yapmayacaklarım da var madem…

O halde iki arada bir derede yaşayıp gidiyorum işte.

Mahlasım önceleri yoktu benim işin komiği mahlas, ne anlama gelir, bilmeyecek kadar kara cahildim sonra insanların karanlık yüzlerini gördüm ve kendimi temize çektim bomboş beyaz bir sayfaya yatırıp da falakaya dahi vurduğum doğrudur.

Sonra bunu her gün yapmaya başladım:

Oh, be dercesine:

Sen sağ ben selamet.

Bir baktım ki bir adı varmış bu yaptığımın:

Kimi nazım kimi nesir.

Bilemedim şiir yazdığımı bilemediğim hikâyeler derlediğimi.

Bir de mahlas edindim gerçi utanıyorum bir mahlasım var, demeye ama…

Yazmak arınmak gibi.

Yazmak adeta duş almak.

Yazmak adeta bir ziyafet sofrasında tıka basa doymak gibi.

Yazmamaksa çok can sıkıcı:

Her şey anlamsız hayat tatsız tuzsuz zaten günümüzde neyin tadı kaldı ki?

İnsanlar bahar temizliği yapar ben şiirlere bezeniyorum.

İnsanlar halı silkeler ben ruhumun tozunu şiirle alıyorum.

İnsanlığımı da şerh düşüyorum üstelik artık insanların insafa geldiği kadar.

Bu günlük gıdamı da aldığıma göre bana az müsaade, sevgili dostlarım…