Ve Sen Çekip Gittin

‘’Sonra gittin.

Beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi.

Keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.

Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.

Söz dedim, söz verdim.

Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.

Güneşi özledim, sonra seni’’(Didem Madak)

Beyazdın sen ve safça sevmeyi öğreten

Bense reddetmişken aşkı değil mi ki neferiydim imkânsızlığın

Bile bile mutlu aşkların olmayacağını

Bu sefer de her halükarda sevdim

Adeta bir çiy tanesi gibi

Söyleyemedim de sana âşık olduğumu defalarca

Kıyısından döndüm önce aşkın sonra şehrin

Sonra öyle bir aşka düştüm ki, anne

Şiirlerle avunmayı öğrendim usulca

Her yazdığımda uçmayı öğrendim sense başköşede

Onaylarken beni:

Bir sana tutundum bir de şiire gönül verdim

Ama şiirler yapmadı senin yaptığını

Sen nasıl oldu da avuçlarımdan kaydın gittin tek nefeste?

Ve tek hecede saklı tüm kuramları da alt üst ettin

Senden sonra şiirler de anlamını yitirdi şehir de aşk da

İlk aşkımı sana söyleyemediğim kadar da dolu iken içim

Bir ada vapuru gibi

Ya da Üsküdar’a giden dolmuş

Ve onlar da geri dönmedi senin bana attığın kazık gibi

Tamam, canım, kazık kakmayacaktık cihana

Ama sen dalımdın sen çiçeğimdin rüzgârımdın

Ve anne, sen benim henüz yazmadığım

En güzel şiirimdin

Hem serin

Hem masum

Ve ne yazık ki mazlum

Damarlarımda akan kanda yüzdürüyordum seni

Ve eksik kanında eksik değerlerinde

Ve alamadığın her nefeste yaşatmadım mı seni Rabbin izni ile?

Mikado çöplerimde yaşayan bir oyundun da

Tüm logolarda inşa ettiğim şehir

Ruhumu kuruttuğum o çamaşır

İpi

Kuruntularımda dahi unuturken tüm sıkıntımı

Senle bütünleşen

Seninle racon kesebilen

Bir kabadayı olmaya öykünmüştüm hem

Öldüğüm kadar senin her acında her hastalığında

Ömrümü sana versin diye Mevla

Yemin etmiştim kutsal kitaba

Ve sen ansızın çekip gittin

Sonra şiirlerim de çekti bir kuru kâğıt gibi kırık dal gibi

Ruhumdaki tüm neşeyi emdi çekti bitiriverdi gizemi

Sen benim gizimdin izimdin hatta is’ imdin

Şehirle bütünleşen sisi ve efkârı

Dağıtan kâh nazım kâh nesirdin bana ilham olan

Yegâne varlık tümlendiğim kadar

Seni nasıl oldu da koruyamadım, dercesine

Tapındığım Rabbime de kırıldım senden sonra

Çünkü seni benden çekip almıştı bir gecede

Ve verdiğin son nefeste

Saniye farkı ile yanında olamadığım

Tüm çekincelerimi uyutmuştum hem sen yaşarken

Çevirgen dualarında fink atan bir melektin

Kanatların kırıktı ve tenin solgun

Ruhun ve bedenin nasıl da yorgun

Ama sen benimdin sadece benim

Ve hoşça kal demeden dahi gidiverdin

Ölümle sözleştiğini bilsem de defalarca öncesinde

Defalarca gidip gelmiştin oysaki

Ama geri dönmemek adına öylesine hızlıca terk ettin ki beni

Şiirlerim de kırgın benim gibi

Şehir de

İs de yok artık sis de

Rabbine şirk koşanlar ise nasıl da mutlu senden sonra

Bildiklerinden çok öte,

Ah, anne bir bilsen sana söyleyeceğim ne çok şey var

Şiir

Ve şehir

Issızlığıma yağan kar kadar

Kardığım ne varsa kandığımdan da öte

Kaybolmakla eş değer

Yazmasam da çoktan ben de çekip gitmiştim senin gibi

Gerçi yarım yok artık senden sonra

Kalan yarımla idare ediyorum evrenin ve kaderin verdiği

Ültimatomla…