Terk Edilmiş İklim

gece,

cebindeki bozuk yıldızları düşürerek geçti önümden

bir sokak lambası

sarhoş bir ressam gibi

kaldırımın yüzüne sarı lekeler bırakıyordu

ben,

adını unutmamak için

rüzgâra düğüm attığım günlerden kalmaydım

sen ise

bir tren garında unutulmuş valiz kadar sessiz

ve içinde bütün ayrılıkları taşıyan kadar ağırdın

martılar,

göğün yırtılan yerlerinden kaçan beyaz düşüncelerdi o gece

deniz,

karanlığın alnına sürülmüş mavi bir mühür

istanbul ise

eski bir mektubun kenarında kurumuş gözyaşı gibi

katlanıp duruyordu içimize

sen gittin

ardından

duvar saatleri zamanı değil

eksikliğini ölçmeye başladı

aynalar yüzümü değil

yarım kalmış cümleleri gösterdi

bir sigara yaktım

dumanı yükseldikçe

gökyüzünde siyah bir üzüm bağı büyüdü sanki

ve ben

her nefeste biraz daha

kendime yabancı bir şehre dönüştüm

şimdi geceleri

ay,

çatısından su damlayan bir han gibi duruyor gökte

yıldızlar,

kaybolmuş çocukların ev adresleri

ben ise

adını söylemeden yaşayan

eski bir yara izi

çünkü bazı insanlar gider

ama ardından bıraktıkları boşluk

bir oda değil

içinde bütün mevsimlerin üşüdüğü

terk edilmiş bir iklim olur.

Nidanur Demirci