Yüzsüz Şehir

gece değil bu

bir şeyin içinden patlayarak çıkan karanlık

sokaklar

ters çevrilmiş bir cümle gibi

anlamı yere dökülüyor

ben

kendime yetişemeyen bir telaşım

cebimde kırık saatler

her biri geç kaldın diye bağırıyor

şehir

dişlerini gıcırdatıyor

binalar birbirine yaslanmış

düşmemek için değil

unutmamak için

sen

bir radyonun bozuk frekansında takılı kalmış ses

gel diyorsun

ama kelimen yolunu kaybetmiş

ben geliyorum sanıyorum

meğer hep aynı yerde dönüyorum

bir labirentin içi değil bu

bir labirentin hatırası

sigara dumanı bile sabırsız

havaya dağılamadan geri dönüyor

zaman

kendini inkâr ediyor

bir kadın geçiyor

yüzü yok

çünkü yüz dediğin şey

burada fazla net bir yalan

ve ben

bu uğultunun tam ortasında

kendime çarpıyorum

her çarpışmada biraz daha eksiliyorum

sonra anlıyorum

biz hiç konuşmamışız

sadece

birbirimizin içinde gürültü yapmışız

Nidanur Demirci