Elif Dedim Be Dedim

Karacaoğlan’ın en bilinen ve halk hafızasında en çok yer eden koşmasıdır. "Elif" hem sevgilinin adıdır hem de Arap alfabesinin ilk harfi olarak (elif: ا) Yaradan’ın birliğine, dik bir boya ve aynı zamanda çıplak bir bedenin uzanışına işaret eder. Bu çok katmanlı sembolizm, halk şiirindeki en zarif örneklerden biridir.

İlk dörtlükteki "incecikten bir kar yağar / tozar Elif Elif diye" mısraları, kar tanelerinin dökülüşünü Sevgili’nin adının zikriyle birleştirir; bütün tabiat, âşığın halini paylaşır. "Deli gönül abdal olmuş" mısrası ise sevdadan hâl-i abdaliyete (dervişliğe) gelmiş gönlü anlatır.

"Ak elleri kalem tutar / Yazar Elif Elif diye" mısraları meşhurdur: Sevgili kalem tutar ve "elif" harfini yazar; yani kendi adını, kendi varlığını, kâinattaki tek harfi yazar. Bu, hem sevgilinin yazıyı bilmesini (XVII. yüzyıl köy hayatında nadir bir özellik) hem de yazılan harfin sembolik değerini öne çıkarır.

Üçüncü dörtlükteki "yeşil başlı ördek" benzetmesi, sevgilinin yürüyüşünü Anadolu doğasının canlı bir hayvanına bağlar; halk şiirinin somut imge zenginliğine örnektir. Son dörtlükteki "iliklenmiş düğmelerin / Çözer Elif Elif diye" kapanışı ise Karacaoğlan’a özgü, beşeri aşkı çekinmeden, açık ifade etme cesaretinin bir başka örneğidir.