Ne Kadar Soğuk Ellerin

Benim hikâyem sensizlik”

Yolcusu olduğum aşka diktim

Bütün nirengi noktalarımı

Ezberlerim satır aralarında yitik

Nefessiz sevişleri

İzbe yanılgılara çiviledim

Ne zaman sonsuzluğa boyadın saçlarını

O kıvrımlardan geçen baharlar

Nasıl fark etmedi yalnızlığını

Tarayıp durdukça güneşi ayarttın

Ve çekip gittin ansızın kapılarını

Ölümüne sevdiğini söylüyordun

Hani cevapsız mektupların

Yaralanmış satırlarında

Ayrılık tütsülenmiş

Gülkuruları sakladığın sandıklarında

Gözlerine düşmüş kıvılcım

Aynı anda yaktı içerimizi

Ruhumun haritasıyla sundum kalbimi

Atımlarında bozuk bir ritmin

Adını sayıkladığı anda

Hala susuyorsun

Üşüyorum

Ne kadar soğuk ellerin

Hele kalbin…

Âdem Efiloğlu

.