Edebiyat ve Kültür Platformu
Hâle-i Beyân
/ Avucunda yansıttı gökkuşağını
Ve bir renk tuttu içerisinden
Elini uzattı; “al” dedi… /
Umutsuz gözleri delirdi
“Hangisi dileğin sesidir
Her dilek yarına gömerken umutları”
Diye söylendi
Meczup bir iniltiyle…
Yasakları severdi;
Sessizce “Yasak” dedi…
Ben cebimde taşırken gökkuşağını
Merak sarardım saklı/yasaklı renklere:
En koyu maviye rehin kaldığında özgürlük
Mahkûm bir edanın satır aralarında…
Karanlık can verirken geceye
Zifir saran akıllara
“Siyah” dedi…
Yerinden söküldü kaldırımlar
Slogan atan sokaklarda
Gazel olup döküldü çehresine dağları
Sinsi ayrılıklar besteledi kemancı
En olmaz sızıları okşadıkça okşadı…
Ve sararırken yapraklar,
Sarının rüknünde dile geldi o dem:
“Ayrılık koru düştü”
“Bir ân” dedi…
Söyledi geceye efkârını
Renklerin muştusunda ararken ihtişamı
Büyülü yeşiller tütsüledi,
Bir anda gözlerin geçti aklımdan
Ayarı kaçarcasına,
Sıfatlarını tamladı cennetin…
Cennet, giyindi bütün tonlarını
Yaydı hikmetli rayihayı
“Bizimsin, ey mekân” dedi…
Ara ki Bağdat
Cebinde
Ara ki renkler
İrisinde
Ruhlar düşlerken sabahı
Bir dil sordu telaşla
“Bahtımız ne yan?” dedi…
Bekle toprak kokusu
Kahve tonunu vur yanaklarıma
Gözlerin hasrete doğduğu o tek ân’da
Bembeyaz sayfalara
Yayılınca al şafak
Müsterih ol, ey sırrım
“Bu, hâle beyan” dedi…
Elini uzattı cesaretle
Tutundu ay ışığına
Renklere sarıldı bir ömür
Titredi uzaklardan:
“Hiç düşünme, yan!” dedi…
Kızıl kızıl damladı gözyaşı
Ebemkuşağı gönüllere
Yasak renkler batarken cana
Yürekler yandı derinden
Yalnızca bir “âh” dedi…
Karanlık can verirken sabaha
Son sözü
"Siyah" dedi…
Rana İslam Değirmenci & Âdem Efiloğlu
Ve bir renk tuttu içerisinden
Elini uzattı; “al” dedi… /
Umutsuz gözleri delirdi
“Hangisi dileğin sesidir
Her dilek yarına gömerken umutları”
Diye söylendi
Meczup bir iniltiyle…
Yasakları severdi;
Sessizce “Yasak” dedi…
Ben cebimde taşırken gökkuşağını
Merak sarardım saklı/yasaklı renklere:
En koyu maviye rehin kaldığında özgürlük
Mahkûm bir edanın satır aralarında…
Karanlık can verirken geceye
Zifir saran akıllara
“Siyah” dedi…
Yerinden söküldü kaldırımlar
Slogan atan sokaklarda
Gazel olup döküldü çehresine dağları
Sinsi ayrılıklar besteledi kemancı
En olmaz sızıları okşadıkça okşadı…
Ve sararırken yapraklar,
Sarının rüknünde dile geldi o dem:
“Ayrılık koru düştü”
“Bir ân” dedi…
Söyledi geceye efkârını
Renklerin muştusunda ararken ihtişamı
Büyülü yeşiller tütsüledi,
Bir anda gözlerin geçti aklımdan
Ayarı kaçarcasına,
Sıfatlarını tamladı cennetin…
Cennet, giyindi bütün tonlarını
Yaydı hikmetli rayihayı
“Bizimsin, ey mekân” dedi…
Ara ki Bağdat
Cebinde
Ara ki renkler
İrisinde
Ruhlar düşlerken sabahı
Bir dil sordu telaşla
“Bahtımız ne yan?” dedi…
Bekle toprak kokusu
Kahve tonunu vur yanaklarıma
Gözlerin hasrete doğduğu o tek ân’da
Bembeyaz sayfalara
Yayılınca al şafak
Müsterih ol, ey sırrım
“Bu, hâle beyan” dedi…
Elini uzattı cesaretle
Tutundu ay ışığına
Renklere sarıldı bir ömür
Titredi uzaklardan:
“Hiç düşünme, yan!” dedi…
Kızıl kızıl damladı gözyaşı
Ebemkuşağı gönüllere
Yasak renkler batarken cana
Yürekler yandı derinden
Yalnızca bir “âh” dedi…
Karanlık can verirken sabaha
Son sözü
"Siyah" dedi…
Rana İslam Değirmenci & Âdem Efiloğlu
Hâle-i Beyân başlıklı yazı ADEM EFİLOĞLU tarafından
19.07.2013 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 28
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.
