Sor Beni

Silik gölgelere sor beni

Ve sesimin çarpıp çarpıp

Yankılandığı o boş duvarlara.

Üç beş resimden ibaret

Dünden kalan;

Günüm ise esaretinde

Geçmekte olan zamanın

Ve de hükmünde, bilip bilmeden

Çekip giden

Dost geçinen vefasızların.

Yarını mı kaldı ömrümün

Soğuk iklimlerinde

Bu boş şehrin,

Karayelin azizliğine uğradı,

Nöbetlerde bedenim.

Kifayetsizdir artık duygularım,

Sırnaşırken sefil yalnızlığım.

Sessizlik ise tek şahidim,

Ben hıçkırırken için için.

Duymuyorlar, görmüyorlar,

Kaybetmişken ben bile kendimi;

Hiçim, ötesi yok.

Susma hakkımı kullanıyorum,

Sanık sandalyesinde

Kelepçeliyken yüreğim

Ve tek konuşan

Yaş içindeki gözlerim;

Ki kaldıysa

Birkaç damla göz yaşı,

İnan ki hasrettir

Beni benden eden mihenk taşı.

Garip gönlümüm baki kalan

Tek yoldaşı,

Mevlam’dan gelen

O sonsuz huşu içindeki

Ruhumu aydınlatan

Nurla dolu ışığı.