Kal Kalabildiğin Kadar

Susmam, susturamam,

Açıldı ağzım, düştü çenem,

Koy koyabilirsen yerine.

Arsızlık binitim,

Koştukça koşar divitim.

Durduramazsam ben bu atı,

Mahşerde alacağım soluğu.

Hani orada da yazacağım amma,

Doyamam bakmaya

Cemâline sevdiğimin.

Ondandır bu aymazlığım,

Divaneyim, deliyim.

Gelmesin aklıma sarhoş başım.

Dur gitme, kal

Kalabildiğin kadar.

        KEMAL ALKAN

        07/10/2012

     (gülveren, ankara)