Vakitsiz Zamanlar

.

Kalbe sızarken ay ışığı

Kim bilir kaç mil uzaklaşır acılardan insan

Kendine bükülen bir  yaydır artık  her beden

Ve çöl derinliğinde

Ruhun yitik ülkesidir özlenen

*

Yolla yolcu arası

Gitmenin şehveti  belirsizleşirken daha bir

Rehavet  nükseder  yeniden en ılıman zihinlerde

Dil altı hayaller kurulur hemen

Ve kardelenler kendini ele verir

*

Her tını hüznün duyulan bir lehçesidir  artık

Ve kelebekler uykuya durunca ayyuka çıkar

İnfilaka hazır boşluk yayılır ardından

Gölgeler rehin kalır anılarda

Tık diye durur yelkovan

Başlar vakitsiz zaman

*

Kim bilir kaç kez tavaf edilmiştir hüzün

Ki, kalpler de  kan çanağı olmuştur

Bu yüzden asr kokar her yorgunluk

Pişmanlıklar saf tutar mağlup  cenazede

Ve gözler göklere defnedilir en vakitsiz zamanda

* 

  

Ardından göklere dua hendekleri kazar

Çığlıkları yaşlarından büyükler

Ve gözlerinde vakitsiz bir kıyametin telaşı başar

Suskun ırmaklar gibi ürkekleşir hayat

Çözülmemiş bir alfabenin diliyle konuşur  zaman

.

.

 .