Kafiyesiz Hayatlar

.

.

Putların gölgesindeki  ırgatlardan

Zehri  alınmış  çığlıklar  duyulur

Ardından yağmalanır  yüzlerdeki  çizgiler 

Ve en tahripkâr cümlelerle kandırılır insan

‘’Büyüyünce geçer ‘’ !

Giderayak düşük yaparken hayaller

Dalgalar  kıyılarda unutur köpüklerini

Tomar  tomar acılar birikir iltihaplı yarınlara

Ve elmacık kemiklerinde pıhtılaşır gülümseyişler

Parantezi  kapanmamış  hayaller dururken

Körpe bir virgülle ayrılır her şey bir bir

Ve sahte bakışların hamallığını yaparken gözler

Kekelemeden saplar dilini en çiğ cümleler

 ‘’Aslı gibidir’’ damgalı hüzünler

Arınırken kefen beyazı duruluğundan

Her vicdan bir kılavuz olur

Ve yorgun bir hamalın nefesi gibi tükenir hayat !

.

.

.