Ne Kimim Ne Kimseyim Şu Evrende Bir Hiç İm

Hiç kimsenin kârına yan göz ile bakmadım

Ne kimim ne kimseyim şu evrende  bir hiç ’im

Yalan dolan hislerle yüreklere akmadım

Ne kimim ne kimseyim şu evrende  bir hiç ’im

Sevgisini sunana dört yanda pervaneyim

Hem acizim hem garip hatta bir divaneyim

Herkes gibi yıkılan eskiyen viraneyim

Ne kimim ne kimseyim şu evrende  bir hiç ’im

Hiç kimse katlanamaz tek sözümün hükmüne

Bende bazen sorarım sohbetlerin hükmü ne

Derim baki dostlara dostluk size yük mü ne

Ne kimim ne kimseyim şu evrende bir hiç ’im

Ne şairim ne yazar bir garip abdalım ben

Kurumuş ve kırılmış parçalanmış dalım ben

Nedamet iksiriyle susturulmuş dilim ben

Ne kimim ne kimseyim şu evrende bir hiç ’im

Yüreğimi bilmeyen yol eder ezer beni

Oysa yetim biriyim bu halim üzer beni

Tek sadık dostum kalem bir tek o yazar beni

Ne kimim ne kimseyim şu evrende bir hiç ’im

Babam Âdem deyince Âdem demiştir âlem

Önce onca akraba sonra koca sülalem

Şu dünya tartısında yalnızlık kalbe elem

Ne kimim ne kimseyim şu evrende bir hiç ’im

Âdem Efiloğlu