Okumalı Mıydı İnsan

Satırlara ekilen kara tohumlardı onlar

Eşsizdi…

Büyütüp d/ermeliydi insan..

Ve satır aralarındaki beyazlık

Pür/nur kılmalıydı gönlü…

Okunmalıydı

…

Vakte mağlup olmuş

Ruhun haz emriyle coşanlar!

Kara perdelerin salınışında

Işıkları –zorla_ sakladılar!

Ömrün rengi solmadan

Kurutup ufaladılar!

…

Gök gürültüsü giydirilen adımlar yüzünden

Yağmurlar garip

Yağmurlar öksüz

Yağmurlar ağıtlı…

Sessiz olup  okumalıydı..

Yer yazıyordu şiirleri ona dair

Okumalıydı!

Satırlar sığmasa da gözlere

Yürekle d/okumalıydı..

…

Biliyor musun?

Güne çıkacak ölülere rağmen

Topraklar çalındı..

Suskun çiçeklerin şarkısı söylenir yine de

başuçlarında

...

Hiçlik serilmiş arzın yüzüne..

Ne garip ki suçluları yoktu ortada..

Susun. Susun artık!

Diri cesetler uzaktan bakıyor

Yırtılmış kefenleri ak sayfalar giyiyor

…

Söz geçti aklı

Geçti pervasızca..

Dil dev oldu sığmadı dudaklara..

İnseydi!

İnseydi ruhun yollarından bir sükût

Dil’i kıskıvrak yakalasa..

…

Boyalıydı/alımlıydı sözcük  parçaları

Yüzün damarlarına çarptılar

Kulağı beyinden

Dil’i akıldan ayırdılar..

Duvarlar sıkıştırdı masum harfleri

Göçük altında kıvrandılar..

….

Okumalı mıydı insan

Okumalı mıydı?

…

Okur muydu bülbül

Güldeki tefekkürü

Sinesini yakan kor kadar..

Okur muydu kâhin

Arzdaki gizli hürriyeti

Heybesindeki falları kadar...

Okur muydu şair

Gökleri çatlatan aşkı

Sevgilinin gözleri kadar...

Sahi

Okur muydu insan /okur muydu?

Muhatabı olduğu” oku “emri kadar…

Nilüfer Zontul Aktaş