Çırpınan bir taştım

Bir zamanlar..

Üzerime geldikçe/diğer taşlar

Konuldukça!

Ve oldum koskoca bir duvar…

Her geliş yalnızlığı

-belki- çökertti…

Lakin umarsız kalabalıklar ki

Beynimi kemirdi…

Kenetliydim/çözülemeyecek kadar

Olmasaydı keşke!

İçten içe kemiren kurtlar

…

Taşlıkta taştım

Ve sığamadım kendime/ taştım…

 “Yıkar “dediler insanı gam
Beklemeyeceğim
Beni de nemin yıkmasını...
Islanıyor ayaklarım
Varsın ufalansın dudaklarım...
Asıl/olan Topraksa!
....Yaratılış
Elest bezmine savrulacağım..
Ve her savruluşta
Adem'e –adam- olma hissiyatıyla vuracağım

...

 Ve bölük pörçük olmuşum

Ah sular..

Ah bombalar..

Ah kara poyrazlar…

Beni tenimden değil

Yüreğimden yaralar…

…

“Al çocuk/ al beni eline”

Hiç sevinmedim bilir misin/paramparça edilişime

Hiç bu kadar…

Hiç ısınmadım ve serinlemedim

Senin avuçlarındaki kadar..

…

Fırlatılışım özgürlüktü

…

Ayaklar altındaki tüm dokunuşlar/

Ulvi bir ölümdü

 Ve atların nalları arasında

…

Sımsıkı kenetli bir duvarda mı kalmalıydım

Yoksa düşmana atılan bir taş mı olmalıydım…

Taştı adım/ taştı işte

Kaba/sağır ve sarp

Ağır ve yaralayıcı

Hele de kalbin üstüne gelmişse adım

C/an’ı tenden ayırıcı…

…

Nice taşlar vardı içinden

Pınarlar fışkıran..

Nice taşlar vardı

Teslimiyetle yuvarlanan..

Nice taşlar vardı

Aşkla çatlayan…

…

Taştım!

Yüreğimle taştım

Taşlığımı aştım…

…

Suyumu çıkaramadın belki

Ey Âdem!

Çok çalıştın sözde İmar’a

-Olsun –

Bildim ben yerimi

Dimdik belki mezar başında

Belki sapasağlam bir duvarın karnında

Belki bir savaş kartalının avuçlarında

…

Şimdi de ayaklarının dibinde

Yuvarlanmış paramparçayım işte

Titriyor bedenim  (hu)şu ile..

Hala zerrelerim/taşlığından utanıyor…

Nilüfer  Zontul  Aktaş