Can Borcu...

Kopup giden bir fırtına

Çıldırmış adeta gökyüzü

Hiç olmadığı kadar isyanlarda.

Hükmederken insan denen vefasıza

Ve hınca hınç kaynamaktayken dünya.

İsyan ve evren

Yağmur ve insan

İnsan ve yaşattığı şiddet.

Ne aşk ne vefa ne de minnet

Sadece kin ve hüzün

Ve bir o kadar nefret

İzdüşümündeyken gönlün.

Soluk benizli bir yeryüzü

İşgalinde o ebedi isyanın

Çoktan yitip gitmiş masumiyet

Unutulmuş kalplerdeki boşluk.

Sayısız masum çocuk ve kadın

Dile gelse neler kopar bağrından.

Düzenek tutarsız,

Yılgın ve istikrarsız.

Deminde acılar

Derinlerden yakar.

Can borcu Yaradan’a baki

Kavuşulası günler düşler ötesi.