Meyyitin Gözyaşları

Sırtında üç-beş kulun, bir zaman değirmeni…

Çocukluğum, gençliğim usulca öptü beni

Uzandım soğuk taşa; tuttu elimden ebed

Ne anneden-babadan ne evlattan var meded

Ağıtlar yükseliyor; kimin için bu sala

Neden okşuyor acep saçlarımı musalla

Dünyanın kafatası yedi yerden yarılmış

Gökyüzü örtü diye bedenime sarılmış

Nedamet sağım solum, karıncadan küçüğüm

Hançereme sıkışmış son sözüm düğüm düğüm

Anladım ki hakikat bu düşün ertesiymiş

Dünya ise sadece ölümün kertesiymiş

Başladı yolculuğum, son kez baktım kendime

Gördüm avuçlarımda ruhumu lime lime

Maddeden azat oldu yavaşça ayaklarım

Toprağın ayasıyla okşandı şakaklarım

Karanlık ve aydınlık birazdan açılacak

Ne varsa terekemde etrafa saçılacak

Geriye yalnız ismim kaldı mezar taşımda

Hangi günah yıkanır acaba gözyaşımda