Vadimde Açan Çiçek

El pençe divânına durduğum günden beri
Gizemli bir niyazdır başımdaki yellerim
Bazen bir söz bulurum eşiğimden içeri
Beyaz bir güvercinle muştulanır ellerim 

Sus değince bir kalbe sızısı derin vurur
Şafağı görmesen de karanlık değil bâkî
Takvimler devrilirken iklim hep anda durur
Huzura ermek için bir katre eğil sâkî 

Kıldan ince bu sırat ayak yalın yürünmez
Ecelin sunağına ölmeden yatmakta var
Gönül 'hû' ile dolsa aşk kuşkuya bürünmez
Makber erken görünür fasıl için vakit dar 

Özenle sakladığın mihrimâhın sîmâsı
Nakşedilmiş sanırsın emsâlsiz bir zamanda
Erguvan mevsiminde hüsn ile naz imâsı
Minvâl tasayla dolsa dermânı el amanda 

 

Deli bir rüzgâr esip küllerimi savursa
Bir daha gülemese yediveren güllerim
Nârın buğday tenimde cânı yaksa kavursa
Duvağımda ezilse o nâzenin tüllerim 

Vâdimde açan çiçek ve dahî zambağımsın
Gül senin adın diyor dudağımdaki nutkum
Avucumdaki duâ ömrüme imbiğimsin
Kainat ummân olsa damlanadır tek tutkum 

İnan ki tarifi yok hâlimi arz edemem
Kaburgamda yankısı halâ eşsiz sözünün
Dikene değse harfin dokunmadan gidemem
Hayâlimi titretir her zerresi özünün 

Öylesi eşbâhımı cezbediyor sonsuzluk
Kudret-i İlâhî 'nin kervanına tutuldum
Eşkâlim üzre akar dilrubâda onsuzluk
Suya yazdım sırrımı bir katrede yutuldum