Kömür Karası

Ak ve kara

Hiç bilmezdim karanın yara olduğunu

Hiç de görmezdim,

Akın karaya bulaştığını.

Asalet, metanet

Karanın rengi

Sefalet ve rezalet

Alnım ak diyenlerin yüreği.

Sustum yine

Susmadık mı sayısız kere…

Ne yürek dayanır

Ne de mecali kalır mazlumun

Suretleri değil mi yalan

Ya kelimeleri

İnsanım diye ortalıkta gezinenlerin…

Ağlasam da

Ya duyduklarım

Yansam da

Farkındayım şen kahkahaların.

İnsanım insan

Yalan mı söyle tüm bu yaşanan.

Biri ağlarken

Mümkün mü sefa sürmek

Yürek yanarken

Fazla söze ne hacet.

Üç günlük dünya

Bugün bana, yarın sana.

Sanma ki sonsuz ömür denen

Sanma ki görmüyor Yaradan.

Belirsiz eşkâller

Silik, kifayetsiz gölgeler

Vicdan nasıl dayanır

Hıçkırırken mazlum yetimler.

Ne ana ne bacı

Ne çoluk çocuk ne de yavuklu

Sus bir kez, nolur

Görmez misin bu emsalsiz acıyı.

Bitti oyun, kapandı perde

Ne günahı vardı, söyle

Gitti çoktan giden.

Ne dönüşü var

Ne de kaçışı bu yolun

Ne yalan ne gerçek

Elbet verilecek hüküm.

Öylesine yalnız,

Öylesine bahtsız

Hiç mi olmazsın rahatsız.

Yazık çok yazık,

Utanıyorum inanılmaz

Sefil benliğim en az senin kadar.

Günahın da ötesinde

Kötülüğün zirvesinde

Dirayetsiz onca insan

Kömür karası kadar var mı

Yürek dağlayan.