Dost Yalnızlık

Serseri fikirlerin cümbüşü ruhum,
Her saniye bir başkası olurum,
Çözmeye çalışırken ifrit düğümler,
Çıkmaza girer depreşir dururum.

Gün soyunmaya başlarken denizde alacalığa,
Gönlüm giyinir salınmak için sokaklara,
Ruhumdur arta kalan zamanın dudaklarında,
Üşüyerek sığınırım acımasız karanlığa.

Korkunun soğuk alevli nefesi beni,
Tutar bir dost gibi dört yanca ellerimi,
Gece güler, gece gider, gece sarar evreni,
Yalnızlık dost sanar, kimbilir kimi?

S. Edip Yörükoğlu