Telhis

.

.

Darası alınmış  bir rüyadır hayat

Verilen her nefesle büyür ölümcül gölgeler

Yedi kat kendine iner insan

İç okyanuslarda seğirir umut

Ve kıyılara vurur  boğulmuş  kelimeler

Narkoz  öncesi  mırıldanmaktır  yaşamak

Ki, bir tohum kadar sessizdir her an

Islak  kağıt  gibi dokundukça parçalanır düşler

Boş kovalar sallanır  kör  kuyulara

Ve kendine  geç kalır  insan

En çok konuşulan dildir ölüm

Sustukça kendi  çeperine  çarpar  insan

Saçlar ağardıkça kararır düşler

Bir pankart gerilir yüzlere

Ve kalbe bulaşır gözdeki körlük

Yeryüzünden tahliye edilirken insan

İzi  kalır  yaşanmış  gibi  yapılmışlıkların

Dünya küçülürken büyür göz bebekleri

Düşler kurumadan ıslanır gece

Ve dikişleri alınır acıların

Ödünç ayaklarla ezilirken toprak

                Salıncağın kopmuş ipine tutunur insan

Erir gülde biriken kibir

Yumruk büyüklüğünde keşkeler sarar dilleri

Ve parantezi kapanır  hayatın

 .

.

.

.