Mukavemet

Gölgesinin mürididir her insan

Kirli sularda yıkandığını sanır durmadan

Hiç bitmeyen bir gurbeti saklar hayalleri

Doğarken başlar kırık bir ağıt

Ve diplerden duyulur tozlu sesleri

Sabrın alfabesini öğrenirken insan

Bir çentik daha atar direnişin haritasına

Soluğu yağmura bürünür çarmıhtaki düşlerin

Ateşle yüzleşir  delik deşik  cümleler

Ve enkazın altından duyulur sesler

Hayatın dikenli  t/arafında kalırken  insan

Bir mezar soğukluğu vurur yüzlere

Kansız bir yaradır artık  güneşsiz gölgeler

Maviliği sınırlanır gökyüzünün

Ve yüreklerde yatılı kalır hüzün

Ölüm bir inzibat gibi dolaşırken  caddelerde

Ha bire isimsizlikler doğurur analar

Bütün yenilgilerini temize çeker insan

Kıblesini kaybeder umut

Ve namluda paslanır kurşunlar

Direniş ölçer bir aydır şubat

Hafifliğin bedelini öder dipsiz  yıkımlar

İradesiz bir sonbahar yaprağı düşer toprağa

Şimdisi  yitik bir aydınlık başlar

Ve güneş batıdan doğar !

.

.

.

.