Ramazan Ayında Ramazan Öyküsü 3

Ahmet Neriman teyzeyi kucağına aldı, gülden ile çıktılar kendi evlerine doğru. Artık bundan böyle Neriman teyze kendi evlerinde kalacaktı. Çünkü tek başına kimsesiz yalnız kalmasına gönlü razı değillerdi. Evde nasılsa iki kaşık yemek pişiyordu üçüncü kaşığa da her zaman yer vardı.

Gülden doğalgazın sıcak suyunu açtı, Neriman teyzeyi güzelce yıkadı, tertemiz elbiseler giydirerek, kanepeye oturttu. Neriman teyzenin yanaklarında Ahmet’in Gülden’in yanaklarında da güller açmıştı.

Ahmet

-Neriman teyzem burası artık senin evin, ben oğlum eşim ise kızın artık

Neriman teyze büyük bir sevinç içinde

-Allah sizden razı olsun evladım. Allah sizi dünyada ve ahirette iyilikler versin.

Gerisini getiremedi gözleri yaşlarla doldu. Gülden elindeki bez ile gözyaşlarını silerken

-Neriman anneciğim ağlamak yok artık, sen bizim annemizsin artık bundan sonra.

Tatlılık içinde gülümsediler.

Ahmet

-Neriman anneciğim bundan sonra her sokak senin kalbine çıkacak inşallah. Bizleri af et sana şimdiye kadar sahip çık, pardon ben çıkamadım eşim devamlı sizin ile ilgilenmiş ben ise kusuruma bakmayın..

Neriman teyze hüzün dolu sesi ile

-Evladım uzun yıllar oldu anne sözünü işitmeyeli. Donuk sessiz odamda tek başına çok üşüyen yüreğimle tek başına oturdum. Eşimin vefatı, büyük oğlumun arkasında ölümü ile hali ile yalnız kaldım taki gülden kızım benim ile ilgilenene kadar. Hüznüm bana bazen gözyaşı oldu bazen bir sığınacağım liman oldu. Dualarımda hep sizin gibi iyi insanların yardımı için yüce Allah’a dua ettim sonunda duam kabul oldu. Abdestimi aldım kalkıp Rabbim için şükür namazı kılayım iki rekat. Bu Ramazanın ilk gecesinde yalnız değilim artık sizler evlatlarım var yanımda, gelin size doyasıya sarılayım.

Beraberce tebessüm ederek birbirlerine sarıldılar.

Ayrılık yalnızlık bazen gönlün yamacına takılı kalır ne kadar rüzgar eserse essin gitmez, esen rüzgarın esmesi ile yalnızlığın hüznün dikenleri gönlü parçalar durur. Ama talı bir güler yüz gönülden bir el uzatma ile ne hüzün kalır nede yalnızlık.

Ahmet duyduğu pişmanlık bu sarılma ile bir anda yok olmuştu.

Kimimiz bazı güzellikleri anında değil de daha sonra fark ederiz. Bir çiçeğin güzelliğini kokusunu bir anda göremeyiz anlayamayız ama bir an gelir ki o çiçeğin güzelliğine ve kokusuna hayran kalırız.

Mehmet Aluç