Sonu Aydınlığa Çıkan Zamanda

Elimde değil

Bedenimin duvarlarına çarpıyor kalbim

Her defasında adını yineleyerek

Sana ihtiyacım var

Karanlıktan çıksın ruhum diye

Aydınlığına

Bütün sözcüklerinde kuşattığın

Aynı sahilin kenarındayız

Paçalarını topluyoruz hayatın

Ve akıyoruz nehir olup

En haşin dalgalara

Bazen sen bulut oluyorsun

Ben sende yağmur

Bazen ben bulut damlıyorum

Sen bende sağnak

karışıyoruz aşkla birbirimize

Alev alev yanarak

Gözlerine baktığımda

Başım değerek yıldızlara

Evreni saman yolundan seyredeceğiz

Görmeyi istediğin her yer

Ayaklarımızın altında

Biliyorsun ki

Aşkla kanatlan diye

Yazıldı alnımıza

Bu sevda

Merdiveni yok yüreğimin

Buğulu sözcükler doldurulup hayallerimize

Ruhunda kök salmak için

Boy verecek dallarımız

Işıkla

Aşkla

Unutma

Aynı yolları aşındırır ayaklarımız

Sonu aydınlığa çıkan zamanda

Ufukta ebemkuşağı

Ardında güneş

Uzat kollarını sorgusuz

Sımsıkı kucakla

Aşkla …

Âdem Efiloğlu