Pencere Önü Yalnızlıkları

özlediklerimden başlıyorum hayatı sevmeye

uzakta beklediğim ne varsa ve benim olmayan

sokaklarda başıboş gezen ayakların sesinde

ve sessizliğinde gittikçe çoğalan pişmanlıkların

kendine yabancılaşmış yüzlerin

bazı şeyler hiç değişmez insan hayatında

bazı acılar hep aynıdır

gidilen yollar

geride bırakılan mesafeler

bazı rüyalar hep aynıdır

ama benim düşümde kaldırımları maviye boyayan bir çocuk var

sen  bu farklılıklara alışamıyorsun

bense aramızda uçurumlar açan bu sebeplere

her neyse bizi birbirimizden uzaklaştıran

İşte ben o şeye hiç bir zaman alışamıyorum

vakur bir gökyüzü altında telaşlı hayatlardan geçiyorum

 ve pencere önü yalnızlıklarından başlıyorum

yeniden her şeyi sevebilmeye

sen içimdeki deniz

belki kavuşur ellerimiz limanların birinde