Sus Payı

Çiçeğin suya hasret o kavrukluğu

Esir almışken,

Mümkün mü esareti uzak kılmak

Sevgiden yana ne varsa.

Küçük bir kıvılcım kadar belirsiz

Güneş kadar yakıcı

Suskunluğun depreştiği

O izafi yalnızlık.

Kanıtsız, tanıksız

Tek şahit Yaratan

Ve nezdinde iken onca insanın

Görmekten aciz.

Sus payı

Mecbur kılındığım

Sessizlik ile çevrili her yanım.

Muhafazalı o dünyamın

İlk misafiri görüp göreceğim

O sancılı ikilemlerin

Dem tutmuş acısı.

Mihenk taşı belki de ömrün

Yanarken için için.

Mümkün kılınmazken

Ettiğim onca yemin,

Sakıncalı belki de

Yüreğin ihtiva ettiği.

Tabular yıkılmasa da

Çoktan yıkılmadı mı dünya başıma.

Solgun ya da solmaya mahkûm

İçi boş bir küre,

Kırılgan düşler

Çoktan kalmadı mı yetim.