Sahibine Şiirler İçdöküm

Şair dediğin insan, erdemli, az  delidir,

Topluma örnek olur, bilgi küpü velidir,

Severim  şairleri,   o toplumun   dilidir,

Fakir olsa da cebi, zengindir o yüreği,

Nefesinde demlenir, insanlığın gereği.

Ne şairler görmüşüm, yazdığıyla çelişen,

Herkesin sayfasından, aşırarak    gelişen,

Kimseye yararı yok, hep kendine çalışan,

Yine de şair diye, yaslamışım bağrıma,

Sırtımızda   taşıdık, bu   gidiyor ağrıma.

Biz  neleri  sineye,  çekmişiz   bilmeyince,

Bak imece yazılmış, ondan da almayınca,

Sanki  asrın   şairi,   yüzleri     gülmeyince,

Ne desen anlamıyor, hep sitemde dilleri,

Uzatılan   ellere,    uzanmıyor    elleri.

Niceleri   tanırım,   yüzü   bir   maskesi  bin,

Kalbiyle  ikilemde,  ruhuyla  olmuş  bedbin,

Nefreti  beslemekte, kaleminden akan kin,

El vererek büyüttük, şiir denen dilberi,

Kimselere yar etmem, kalp güzelse gel beri.

Demem o ki bu meclis, hepimizin tacıdır,

Erkekleri kardeşim, kadınları   bacıdır,

Kanayan   yaraların,    şiirler     ilacıdır,

Kimler dem vursa bile, içinde dolanırım,

Bilmezsem dediğini, o zaman yanılırım.

Âdemi yolun uzun, sabır rehberin senin,

Bu yüzden ağardı bak, yüzün saçların tenin,

Hala deli akarken, damarlarında  kanın,

Şiirin bahçesinde, dolanırım gezerim,

Öngörü sahibiyim, hile varsa sezerim.

Âdem Efiloğlu

Not:Şiirin özel bir muhatabı yoktur.