Pişmanlığımın Koynunda

Gözyaşımı kahkahaya geçirmeden gittin

Bildiklerimi bana unutturarak öpmedin

Beni güldürmeden af etmeden gittin

Pişmanlığın koynunda umutlarım söndü

Dudaklarımda lime lime yüreğimde ördüğüm

Özlemlerimle sana yürüdüğüm cümlesiz ‘ligim

Bir cümleden ibaret yaşayamadığım mutluluğum

Pişmanlığımın koynunda dönüşü olmadan söndü

Çığlık bir şehrin karanlığında gebe kalmış düşlerim

Bir dirhem gülüşüne hasret kalan zifiri öpüşlerim

Kefenleyerek mezara gömdüğün dua dua gelişlerim

Pişmanlığımın koynunda dönüşü olmadan söndü

Şehrin tepesinde pişmanlığıma koşarken

Siliyorum her şeyi bana tabut ile gönderdiğin gözyaşlarını

Sabahın sessizliğine atıyorum seni bekleyen yüreğimi dinlemeden

Beni hayata bağlayacak her şeyi pişmanlığımın mezarına gömdüm

İşte gidiyorum delicesine sevilmeyenler mezarlığına

Mehmet Aluç