Belki Bir Gün Başka Bir Kapı Açılır

Belki Bir Gün Başka Bir Kapı Açılır

Bir evin eşiğinde durdum uzun uzun,

Rüzgâr perdeleri usulca okşarken.

Işık içeriden sızıyordu ince ince,

Ama anahtar bende değildi artık. 

O evi ben mi taş taş örmüştüm bir vakit,

Ellerim yaralı, tırnaklarımın altında toprak.

Duvarlarına gülüşlerimizi neden sıvamamıştık,

Tavanına yıldızları asmamıştık neden birlikte.

Her odada bir anı soluk alırdı,

Koridorda ayak seslerimiz hâlâ yankılanırdı. 

Sonra bir akşam, kapı yavaşça kapandı.

Ne gürültü yaptı, ne de veda etti.

Sadece bir tıkırtı, sonra derin bir sessizlik.

Dışarıda kaldım, avuçlarım soğuk demirde.

Yağmur saçlarımı ıslatırken düşündüm

Acaba ben mi fazla geniş açtım kollarımı,

Yoksa o mu ufku avuçlarının içine sığdırdı? 

İnsan kalbi ne tuhaf bir bahçedir,

Bir anda çiçeklenir, bir anda kurur.

Ben o bahçede toprağı eşeleyip durdum,

Kökleri kurtarmak için ellerimi kanattım.

Suladım gözyaşlarımla, bekledim sabırla.

Ama mevsim değişti, rüzgâr yön değiştirdi. 

Şimdi sokak lambasının altında bir gölgeyim,

Geçen her arabada yüzünü arıyorum hâlâ.

Kimse sormuyor, “Neredesin?” diye.

Kimse kapıyı aralamıyor, “Gel içeri,” diye.

Oysa ben hâlâ o evin sıcaklığını taşıyorum tenimde,

Kokusunu içime hapsetmişim, bırakamıyorum. 

Belki de çok erken sevdim,

Belki de fazla derin.

Belki o, sevgiyi bir misafir gibi ağırlamadım,

Ben ise yuva yaptım.

İkimiz de aynı dili konuştuk sandık,

Fark etmedik ki telaffuzlarımız bambaşkaydı. 

Yine de kin tutmuyorum o kapıya,

Ne de ardında kalan ışığa.

İnsan bazen severken yanılır,

Bazen sevilirken kaybolur.

Ben kayboldum, o belki de buldu kendini.

Bu da bir yol, bu da bir hikâye. 

Şimdi ellerimi ceplerime sokup yürüyorum,

Yeni bir sokağa sapıyorum yavaş yavaş.

Belki bir gün başka bir kapı açılır,

Belki de hiç açılmaz.

Önemli olan, içimdeki o evi yıkmamak.

Duvarlarında hâlâ gülüşlerimiz asılı dursun,

Tavanında yıldızlarımız sönmesin. 

Çünkü sevmek, en insani halimizdir.

Bırakılmak ise en acı dersi.

İkisini de taşıyoruz sırtımızda,

Birini gururla, diğerini sessizce.

Ve bir akşam, yağmur dinince,

Belki kendi kapımı çalacağım usulca.

“Hoş geldin,” diyeceğim sana ve kendime,

Artık dışarıda değiliz anlayacağım artık.

Mehmet Aluç