Sadece

Karanlığın içinde

Yapraklarını unutmuş ağaçlar

Dallarına tutunurken

Sadece kahredici bir özlem

Sadece rüzgâra uğuldamakta zaman

Sadece

Karanlık, karanlık işte

Mühürlü bir geçmişe

Yitip giden ağıtlar okunuyor

Kuşlar göç etmişler gökyüzünden.

Toprak kurak

Sadece ölüm kokuyor hava.

Sadece acıyı yazarken gazeteler,

Sadece özlemek özlemektir işte...

Rengini yitiriyor yapraklar

Çiçeklere yeşerse bile dünya

Tohum kök salmada toprakta

Akbabalar üşüşürken başına

Sadece acıdır geride kalan.

Sadece içli anılar dökülür yüzünüzden.

Sadece bir korku sarar gözleri umutsuz.

İz gibi kalırsın benliğinde

Karmaşık duygulara çarpıp çarpıp dururken

Tüketiriz günleri usanmadan

Yeniden tutunmaya çalışıp hayata

Sadece hüzündür elimizde kalan

Sadece sessizliğe tutunduğumuz

Sadece içimizde boğulur ırmaklar

Yine güneş doğacak

Yine parlayacak yıldızlar

Sadece hoşça kal diyemediğimiz

Sadece sen yoksundur biteviye ömürde.

Mısraların hezeyanı yansırken şiire

Duyarsın belki,

Sadece

Hoşça kal dediğimi…

Adem Efiloğlu