Hayalsiz Gözlerine

Kan revan yürüyüşler gecenin koynunda

Gecenin omuzunda düşlerim gezer

Nefsim arzularımla hislerimin oyununda

Ömrüm hayalsiz gözlerine bakar da gezer

Gözlerimi bıraktım gökyüzüne ağlıyorum yağmurla

Uzat bir mendil sileyim gözyaşlarımı sabrınla

Birde beni sevsen koşsan bana doğru gururla

Ömrüm hayalsiz gözlerine bakar da gezer

Düşsüz’lüğüne mahkûm kaldım ararım dermanımı

Gezerken kederin ifrit gözlerinin gölgesinde her anımı

Bana sundun kör bakışınla kahrın fermanını dondurdun kanımı

Ömrüm hayalsiz gözlerine bakar da gezer

Gezdiğim sessiz sokaklarda gönlümü saldı bir kuşku

Hatıraların sahilinde gezerken gönlümde esmedi coşku

İhanetin kumsalında battıkça battım bedenimi sardı derin bir uyku

Ömrüm hayalsiz gözlerine bakar da batarım

Kul Mehmet’im son pervasızlığınla gönlümü yıktın

Baygın gözlerinle pencerenden bakarken neden bıktın

Çığlık sözlerinde gönlüme paslı hançerleri soktun yıktın

Ömrüm hayalsiz gözlerine bakar iken öldü

Mehmet Aluç