Yetişkin Çocukluğum

Mevsimleri yitirmiş İçi geçmiş bir kentin

Tavsız çiğ topraklarında savrulurken usun

Elinde kalan fidanı son gülün

Vermez sürgün

Kar yağmış sırat köprüsü tel tel saçların

Çatlar damarları gizli buzdan yüreğin

Yerleşir hüzün

Amaçsız maskın sarı kadar belirgin

Tamamlanır sorgusu hüküm giyer suratın

Asılır yüzün

Okunur çizgilerinden erkil özeti fermanın

Tebessümü unuttun sabit olan suçun

Büyümekten yorgun

Geri dön

Çocukluğum

Yeterdi bir kaç dozun

Dupduru beyaz tenim kırmızı yanaklarım

Gözlerinden ışıyan umudum talkım

İlk sabahında yeşerirken fidanım

Sırrı dökülmüş aynada alkım

Yeniden

Merhaba afacan dünyam

Merhaba eksik kalan ömrüm

Oynuyorum çocukluğumla

Yalnızlığın gölgesi uygun

Ne kara bulutlar

Ne de yakan güneş umurum.